استدراك و جواب شارح ( ره ) از اشكال مذكور سپس در مقام استدراك و جواب از اين اشكال مىفرماين : مگر اينكه بگوئيم : همانطوريكه در فرع قبلى گذشت حق با مرحوم مصنف بوده و در موردى كه مرد بيّنه دارد قولش بر قول مدعيّه‌اى كه مدخول بها قرار گرفته مقدم است زيرا : تعارض در اين مقام از قبيل تعارض اصل با ظاهر است چه آنكه اصالة عدم الزوجية مقتضى است قول مرد مقدم باشد و ظاهر دخول با ادعاى مدعيه موافقست و چنانچه گفتيم قانون كلى اين استكه اصل بر ظاهر مقدم باشد . و اما اينكه گفته شد مرد با فعليكه انجام داده شهادت بيّنه را تكذيب مىكند قبول نداريم كه امر اينطور باشد چه آنكه دخول ممكن است ناشى از زوجيّت بوده و امكان دارد به صورت شبهه واقع شده باشد پس نفس عمل مواقعه اعم از تحقق زوجيّت و عدم آنست و چون عام دلالت بر خاص ندارد لاجرم وقتى شهود شهادت به زوجيّت بين مرد و خواهر مدعيه دادند اين امر با تحقق دخول هيچگونه تنافى و تهافتى ندارد تا بگوئيم فعل مرد و مواقعه‌اش با زن مدعيه مكذب شهادت شهود است . در نتيجه بايد گفت تقديم ظاهر بر اصل همانطوريكه قبلا اشاره شد منحصرا در موردى است كه هردو بيّنه داشته باشد و مورد نص